Ahmet Yozgat Şiirleri - Şair Ahmet Yozgat

1/:
Bir ağustosta yağdı kar
Gülün üstüne.
Ah! Üstüne de kara gözlüm üstüne...
***
Bilmez misin inceldiği yerden kopar fırtına

1/:
Ah Cennare kız, Cenna kız!
Sevdanı sular gibi döktüm ağzıma.
Keşfe çıktım ilk defa dudaklarımı.
Bir yanım yıkıldı sahraya karşı.
Parmaklarım çığırmada şafak üzeri

ARABAŞISEVER BİR BOZUKLUYUM BEN DE

Ben ki Mahmutoğlu Ahmet’im diyarı Bozok’ta.
Atların soylu duruşunu sırtlanışım bundandır,
Bu yüzden ağzıma vurunurum kısrakların gemini.
Yemini teheccüt vakti veririm tefekkür kuşunun.

1/:
Herkes yekinsin yerinden Asuman...
İnce... Uzun... Ve derinden bir kozmik sızıyla.
Oğluyla ve kızıyla,
Helalleşsin bir gürgen şeşber gibi durup pulsarlar sınırında.
Ya da... Kendinin sandığı elleriyle yonttuğu,

1/:
Yağmuruna yandım Asuman…
***
Gökler gürül gürül şimdi,
Suyun kaderini kıraat etmede,
Evrende, bir kelebek kanadını çırpmış olmalı...

Sparta ve Gül

1/:
Ay Asuman!
Şiirin mavi benizli kızı...
Şavkındaki gurbete mahkumum amma,

1/:
Bilesin ki,
Ama nereden bileceksin ki?
Ama bilmelisin ki kız Arzuman,
Al doru küheylanlar sana yanıktır her koşuda,
Ağzı köpüklü yorgun taylar da senin şiirinle yekinir,

Apostol'la Yüz Kırk Beşinci Sayfaya Derkenar Eki

1/:
Ve an geliverir ya aniden,
Bedenler yürür ya ikindinin üstüne,
Gölgeler saklanır biliriz ki kitabın ön sözüne.

Apostol'la Seksen İkinci Sayfa Dibacesi Eki

1/:
Böyle bir hikayet benimkisi.
Aşka dair bir kollektif cinayet senfonisi,
Ve ölüm içeren bir nihilist yanılsama...

Apostol'la Altı Yüz Birinci Sayfa

1/:
Şahım, şahbazım...
Saklıyoruz bir parçayı kendimizden bile,
Şahsi hanemizin en ücra kuzey batısındaki enlemde,