Ahmet Yozgat Şiirleri - Şair Ahmet Yozgat

ARABAŞISEVER BİR BOZUKLUYUM BEN DE

Ben ki Mahmutoğlu Ahmet’im diyarı Bozok’ta.
Atların soylu duruşunu sırtlanışım bundandır,
Bu yüzden ağzıma vurunurum kısrakların gemini.
Yemini teheccüt vakti veririm tefekkür kuşunun.

1/:
Herkes yekinsin yerinden Asuman...
İnce... Uzun... Ve derinden bir kozmik sızıyla.
Oğluyla ve kızıyla,
Helalleşsin bir gürgen şeşber gibi durup pulsarlar sınırında.
Ya da... Kendinin sandığı elleriyle yonttuğu,

1/:
Yağmuruna yandım Asuman…
***
Gökler gürül gürül şimdi,
Suyun kaderini kıraat etmede,
Evrende, bir kelebek kanadını çırpmış olmalı...

Sparta ve Gül

1/:
Ay Asuman!
Şiirin mavi benizli kızı...
Şavkındaki gurbete mahkumum amma,

1/:
Bilesin ki,
Ama nereden bileceksin ki?
Ama bilmelisin ki kız Arzuman,
Al doru küheylanlar sana yanıktır her koşuda,
Ağzı köpüklü yorgun taylar da senin şiirinle yekinir,

II/Kaşmir keçisi üzerine inatlaşma bilimi…

Ya yaralı ins,
Ya da kapkaranlık gözleriyle Kaşmir keçisi,
Babamdan işittim: “Oldukça iyi cins! ” imiş…
Eli çaprazlama kesilmeseymiş Hindu dokuma ustalarının,

1/:
Temyiz ettim sevdamı efendiler,
Yaşamı silbaştan yaşamaya dursam ne yazar? ...
***
Manidar mahkemeler çorak dudağıma kuruldu,
Adı kara Ali veya Kahireli Davut’ muydu bilmam,

1/:
Ey kahkülü kana batmış cengaver,
Cebabir bir cengin son anında,
Cephelerde kırmızıya çalar açılan güller,
İşte o dem,
Felekle çarpışmanın en sevdalı anıdır.

O ezeli kafiye ki,
Kekitmiştir temreni Karaca bir oğlandan,
Koca Türkmen Yunus babadan sektirmiş ciridini,
Öfkesini rahminde saklayarak bize kadar getirmiş.
Bu yüzden sinsice yaklaşır ovaya o at,
Eğer usta bir seyis olup kollayamazsak arkadan,

1/:
Beni sorar ter içinde
Kör kurşunlar rüyâmda...
***
Değiştirsem gün be gün göğsümün hedefini
İkamet adresimi sahralara taşısam