Ahmet Yozgat Şiirleri - Şair Ahmet Yozgat

1/:
Kafam:
'Benim, en önemli organ.
Ben olmasam,
Olmaz Ahmet diye biri.
Ne görür. Ne işitir.

1/:
Soğuk ocak dayanınca kapıya
Ya da aylardan kısa şubat
Dondur eldivensiz ellerimi
Geniş omuzlarımı ıslat
Ama ne olur sert esen rüzgar

1/:
Tel bıyıklı bir sığırtmaç,
Sürer sürüsünü yamaçtan aşağı.
bu sabah çok aç Sarı kız
Ne bulursa koparır,
Çayırı dere kenarından,

1/:
Mini minnacık çenesinin altını
Gıdıklıyor görünmez melekler
Ki-kiri...ki-kiri
Gülümsüyor bir günlük bebeğim
Tı-tıp...tı-tıp

1/:
Boz eşek anırır beni görünce
Çizgili kedi miyavlar
Koca köpek sallar kuyruğunu:
'Hav hav hav! ' der.
2/:

1/:
Yaşlı bir dilenciydi.
Her sabah çökerdi,
Şuracığına mahallenin.
Öyle muhtaçtı ki
Üç, beş kuruşçuğuna,

1/:
Ben bir fenerim
Denizlerin sahilinde
Bir yanar, bir sönerim.
2/:
Ben bir fenerim

1/:
Kahverengi ceketimdeki ak düğme
Kavuşturursun birbirine iki yakamı
Haydi bir iyilik daha et
Kavuştur bana köyümüzdeki anamı
2/:

Ne zaman oynasam kibritle
Hemen yangın çıkıyor evde
Düşünüyorum da kendi kendime:
'Bana düşmanlar galiba
Bu kibritleri yapanlar.'
Ne olur sanki şu çöplerin

“Merhum Barış Manço’nun anısına…”

1/:
Bir vardı bir zamanlar
Bir yok oldu bir adam…
Dolaşırdı dağı, taşı