Güneşin çocukları, düştüler toprağa korkusuz,
Ölüm, ayrılık rüzgârı değil, bir sevdalı gülüştü.
Düştüler toprağa, el ele, kucak kucağa,
Yüreklerde çoğaldılar ölümsüz.
Ölmediler onlar, güneşin çocukları ölmez ki,
köylerin ve kentlerin kalbinde
adsız eğitim yıldızları
gülümseyen güneş gibi
ışık saçarlar taze beyinlere
çiçek açar sonsuz uygarlık.
tüm karanlıklara karşın
çırpınan sevgilerle,
kanat gerdin üstümüze.
çile yüklü,
gül yüzlü anneciğim…
çocuk gönlümüzün
akışın hayattır ırmak,
durmadan, dinlenmeden ak
yolundaki kayalara, kuşlara selam ver,
bitimsiz aşklara, sevdalara güneş yolla...
maviliğin koynunda
beyaz bulutlara bak,
özgürlük savaşçıları
karanlığın tutsakları
elveda deyip hüzne
selam gönderin güneşe
şafağın dostları bilir yalnızca
bir selam getirdi,
uçan kuşun kanadında bahar..
kavgalı serüvenler,
dövüşenlerin soluğunda sürer...
akan güneşte çimlenip yeşerdi gül,
yürüdü yüreklere sönmeyen ateş,
Uzun ayrılıklar sonrası
Sana geldim yeşil kentim
Ve sana geldim deniz kızı
Yine gülümsüyor bana
Bitmeyen sevda
Kabaran bir dalgadır şimdi özlem
Sevgi için sahil yok, liman yok;
Durak yok, zaman için...
Aşkın ışığında yürüyelim artık
Gülücükler ve gizemdir ötesi...
Sonsuzda uçan yıldızlar gibi
Şimdi
doğanın göğsünde sis,
yağmur, kar ve fırtına var...
Dağlardan denizlere
koşarken ışık seli
yeşil yağmur ormanlarında
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!