Ahmet Coşkun Şiirleri - Şair Ahmet Coşkun

Yeğle

Namerdin elinden alma lokmayı
Nasipse yeğle acından ölmeyi
Bilmez lokmasını açla bölmeyi
Nasipse yeğle acından ölmeyi

Yenildik zamana

Şu zaman sel gibi sili süpürdü
Hangi ateş yanıp yürek kavurdu
Rüzgar gibi dört bir yana savurdu
Ne dost kaldı gönül nede sevgili

Yeter

Yağın balın senin olsun
Barakamı yıkma yeter
Bana saray vad eden hey
Ekmeğimi bölme yeter

Yetim kuzular

Uçtu bülbül baykuş konar
Konar ha konar sevdiğim

Yetmez mı gönül

beni gülden güle koşturan gönül
şarkı türkü dilde coşturan gönül
kanlı sevdalarda deştiren gönül
he gönül de gönül usanmazmısın

Yıkıldım

Deli rüzgâr esti durdu canıma
Şaşırdım kendime yön bulamadım
Ayrık otlar türedi her yanıma
Tohumdum çorak toprağa ekildim

Yıldız

Yıldız tutmuş gökyüzünu
Aya döndürmez yüzünü
Yâre geçirmem sözümü
Gecemde karanlık yıldız - yıldız yıldız

Yine ahta bülbülüm

konma bülbül konma şu gül dalına
dal taşımaz kahrın gam efkarım var
aldanmam rengine sarkmam dalına

Yine bu sene

Bir çift turnam gelir avaz avaza
Karlar erimiş haber salar yaza
Bülbül yuva yapmış bataklık saza
Şu felek çarkında yine bu sene

Yok şikayetim

sesinden yıkılsın varsın ortalık
her sözün olsun bana ukalalık
aydınlığımsın istemem karanlık