Ahmet Çelik Şiirleri - Şair Ahmet Çelik

Sen kışta mı kaldın be kara gözlüm?
Bu çöl sıcağında üşür durursun
Ervahtan nikâhlı dünyada sözlüm
Dalda yaprak gibi sessiz kurursun.

İstekler arzular bu toprak tende

Çekildikçe acıtır boynumdaki şu yural
Her tefekkür anında hürriyeti özlerim
İpi teslim edersen böyle işliyor kural
Bu isyankâr ruhuma kâr etmiyor sözlerim.

Bilemezdik ortayı taş yerindeyse ağır

Yaşadığım ne varsa şiirlere gizledim
Acısı tatlısıyla ben hep kendimi yazdım
Kaçmadığım zamanlar kuralları izledim
Delinin anısıyla ben hep kendimi yazdım.

Sevgiliden eserle saflık yüzden akarken
İlkbahar da denilen çocukluk çağı bitti
Gönüldeki heyecan bir kıvılcım yakarken
Bedenen gelişmeye günler günleri itti.

Kâr zarar hesabıyla çok gayretli çalışma

Vaktin olgunluğunu horozlara bakarak
Tarlaya gitmek için sen havayı kişifle
Zamanı iyi kullan tenekene atarak
Topladığın şifliyi derler otur da şifle.

Birer uyku sersemi çoluk çocuk ayakta

Evimdeki yatağa dün sırt üstü yatınca
O gençlik yıllarımı hüzünle hatırladım
Gece sessizliğinde uyku göze batınca
Rüyada gezer gibi köyümü adımladım.

Yan yana bağdaş kurup caminin avlusunda

Çamurda lastik sandal yalnız sefil günlerim
Ömrüm misafir sende yakar durursun KÖYÜM
Silsem de silinmiyor içimdeki dünlerim
Hep özlemle ille de ah kavurursun KÖYÜM.

Bulmak için çölü gezdim
Meğer Leyla tende imiş
Firak deyip candan bezdim
Tüm kabahat bende imiş.

Garip gönlüm söz dinlemez

Vatan Millet aşk türevi
Çalışıyor tüm dersleri
Yükselmektir hep görevi
Seviliyor serkeşleri.

Eş ve çocuk evde dirlik

Karaçalı ektirdi borcunu ödemeye
Fıkra gibi anlattı Nasrettin rahmetullah
Gizlenerek türbeye enel hakkı demeye
Fıkra gibi anlattı Nasrettin rahmetullah.

Var iken bir eşeği görene yük taşıdı