Ağlamadım Diyemezsin

O en sevdiklerin elinden giderken,
seni en sevdiğinle sınarken hayat,
yaşanan her ne varsa koparken ellerinden,
Sen sadece gidenlere değil,
sende kalanlara sarılırsın acılarına,

Ve bazen bir boşluk olur dalıpta çıkamadığın,
Görüpte dokunamadığın,
O yaralar öyledir ne acıdırki
Seni yokluğuyla sınar hayat,
Ama öyle değilmidir gerçek olan,
en güzel günlerin hep yarım kalır,

ya bir baharı onsuz yada bir akşam güneşini batırır ömrün geri kalanları,
düştüğünde hayatın o en acı hikayesini yazarsın yorulmuş yüreğinle,
seni ya alim eder o yollar yada o yaraların tabibi olursun,

kendi ellerinle sararsın yaralarını,
gidenlerin ardından kalanlara,
o mektebini okutur hayat
en acı sayfalarını yazarsın gözyaşlarınla,
öyle düşer hayatından yapraklar,
baharını görmeden hayatlar,

delisi olursun her gecenin ömründen giden o acımasız yılların,
bir köşede mutlu görsünler diye seni,
o gözlerindeki acının resmini çizer resimler
o yanlız insanı oynarsın en mutlu günlerinde, oysa yanlızlık tek kişilik
O acı sahnedir,

sana düşense o gülüşlerin ardındaki derin bir yanlızlık,
tek geldiğin bu hayat sahnesinde,
düşen yağmur taneleri gibi ıslanmışken gözlerin, ağlamadım diyemezsin resimlere
Ağlamadım diyemezsin ömründen gidenlere,
Ömründen gidenlere.