Sakın Ağlama Şiiri - Sami Gökay

İdam fermanını astılar boynuma,
Kimseler silmez bak şu gözyaşıma.
Ölünce yazarlarsa mezar taşıma,
“Bir gariptir.” diye sakın ağlama.

Gün bahar olup çiçekler açınca,
Böcekler, arılar hepsi uçunca,
Kader boynuma kılıcını vurunca,
Başıma gelip de sakın ağlama.

Söylüyorum bütün dağlara, taşlara,
Geçti artık bahar, gelen kışlara.
Gözümden akan kanlı yaşlara,
Bakıp da sevdiğim, sakın ağlama.

Kalbimde açıldı dermansız yara,
Hep alnıma çalındı silinmez kara.
Mevlâm kimseyi düşürmesin dara,
Bakıp da hâlime sakın ağlama.

Başımdan geçen kara kışlara,
Yastığım olan beyaz taşlara,
Koydukları zaman beni mezara,
Mezarıma kapanıp da sakın ağlama.
28.04.1991