Akşam güneşi vurur yüzüme,
Bir vedayı anlatır gibi sessiz,
Gölgesi uzar geçmişin,
Her adımımda bir yıl daha ağırlaşır omuzlarımda.
Güneş batarken
Ben içimde bir şeyi daha gömüyorum,
Ben seni
bir memleket gibi sevdim sevgilim…
Sokağın vardı gülüşünde,
akşamüstü vardı gözlerinde.
Bakınca içimden
“Eve geldim” dedim.
Akşam inerken şehre
Bir sessizlik çöker içime
Adını anmam kendime söz verdim
Ama kalbim dinlemez yine
Zaman her şeyi unutturur derler
Bir gün yollarımız ayrılırsa eğer,
Adım düşer belki zamanın arasına…
Ama sen, ne olur,
Beni unutma.
Sessiz bir akşamda,
Bizimkisi yüksek sesli bir ayrılık değildi,
Kapılar çarpılmadı,
Cümleler yarım kaldı sadece.
En çok da söylenmeyenler
Büyüttü bu hasreti.
Yan yana olamasak da
Ben yoruldum…
Ama öyle böyle değil,
Yaşamaktan değil
Dayanmaktan yoruldum.
Sabah uyanmak
Bir başarı sayıldı bana,
Ben çok verdim,
Ama kimse saymadı.
Sevdiklerim cebimde eksildi,
Onların dünyasında ben hiç artmadım.
Kalbimi açık bıraktım,
Gülmek yasaklandı yüzüme
Aynalar bile susuyor
Her “iyiyim” dediğimde
İçimde biri düşüyor
Zaman akmıyor artık
Geceler uzun, gökyüzü kimsesiz görünür bazen,
Ama sen aklımdaysan, yıldızlar bile bana yaklaşır sanki.
Karanlığın içinden bir fısıltı yükselir:
“Yalnız değilsin…”
Çünkü sen varsın,
Kalbimin en sessiz yerinde atan bir sıcaklık gibi.
Yürüdün gittin…
Ardında kırık bir nefes bırakarak.
Bir adımın toprağa değdiği her yerde
Benim sessizliğim büyüdü.
Sen uzaklaştıkça,
Bende bir şeyler çöktü…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!