Bu dünya sana hep borçlu kaldı,
Ama senden hep daha fazlasını istedi.
Susmayı öğrettiler önce,
Sonra sustuğun için seni suçladılar.
İçinde biriken öfke,
Kimse tutmadı elinden
Düştüğünde yer soğuktu,
Kalk dedi hayat,
O sessizce dizlerini silkeledi.
Bir kadındı…
Yorgundu ama yenik değildi.
Kimseye Söyleyemediklerim
Herkes “geçer” dedi bana,
Geçmeyen şeyler vardır oysa.
Bazı acılar iyileşmez,
Sadece insan onlarla yaşamayı öğrenir.
Ben güçlü sandım kendimi,
Yalan oldu anlasana,
söyleyemediğim ne varsa
gözlerimde kaldı.
Bir kelime yetmedi bu yaraya,
çünkü bu yara
zamansız ve derin.
Avuçlarımdan sızan zaman gibi,
Tutmaya çalıştıkça daha çok kanayan.
Her takvim yaprağı bir vedaydı,
Her doğan gün, biraz daha eksilen ben.
Yıllarım…
Sırtımda taş gibi biriken “keşke”ler,
Omuzlarımda bir ömür,
Kimse görmedi ne kadar ağır olduğunu.
Gülüşlerim ödünçtü hayattan,
İçimdeki fırtınayı susturmak için.
Her gün biraz daha eksildim,
Kimse fark etmeden…
Gözlerimde yorgun bir şehir var,
Işıkları sönmüş geceden kalma.
Adını anınca titrer içim,
Bu kalp fazla sevmiş, anla
Herkes geçip gitti içimden,
Ben hayata tutunmadım,
Hayat yakama yapıştı.
Ne umut diye bir sözüm kaldı
Ne de yarını bekleyecek gücüm.
Sadece nefes alıyorum,
Çünkü başka çarem yok.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!