Ben yoruldum…
Ama öyle böyle değil,
Yaşamaktan değil
Dayanmaktan yoruldum.
Sabah uyanmak
Bir başarı sayıldı bana,
Ben çok verdim,
Ama kimse saymadı.
Sevdiklerim cebimde eksildi,
Onların dünyasında ben hiç artmadım.
Kalbimi açık bıraktım,
Gidiyorum artık...
Ne kaldıysa hepsi senin olsun.
Duvarlarda asılı hayaller,
Yarım kalan cümleler,
Birlikte kurduğumuz yarınlar...
Bu gece yine gökyüzüne sığındım,
Yeryüzü dar geldi, kalbim ağır…
Adını bıraktım rüzgârın avuçlarına,
Belki bir yıldız taşır sana diye umutla…
Seni gökyüzünden, yıldızlardan seyrediyorum şimdi,
Her biri gözyaşım gibi parlıyor gecede.
Benim suçum neydi hakim bey,
o bir kere güldü…
Ben ise ömür boyu mahkûm oldum.
Bir tebessüm düştü yüzünden,
benim içime koca bir yangın düştü.
O belki sıradan bir an yaşadı,
Gittiğin yerden dönmesen de olur,
Kapımı çalmasan, adımı anmasan da…
Bu yorgun kalbe
Bir tek hatıran yeter.
Sesin hâlâ duvarlarda yankı,
Suskun gecelerimde gizli bir dua.
Yine bir gece çöktü omuzlarıma ağır ağır,
Sokaklar suskun, içimde bir çığlık var.
Ne yana dönsem geçmişin izleri duruyor,
Her hatıra bir yara gibi içimde kanıyor.
Ben aslında çok şey istemedim bu hayattan,
Biraz sevgi, biraz sadakat, biraz da huzur… o kadar.
Sabah gün ışığı gibi doğdun kalbime,
Karanlıklarım bir anda aydınlığa döndü seninle…
İçimde açan bir bahar oldun ansızın,
Gülüşünle ısındı en üşüyen yerlerim…
Gece ay gibi düştün yüreğime,
Sessizliğin bile huzur verdi derinlere,
Gülmek yasaklandı yüzüme
Aynalar bile susuyor
Her “iyiyim” dediğimde
İçimde biri düşüyor
Zaman akmıyor artık
İçim yanıyor ama elimden hiçbir şey gelmiyor,
Sanki kalbimi ateşe atmışlar da
Ben uzaktan bakmak zorunda kalmışım…
Yanıyorum, ama söndüremiyorum.
Bir seni sevdim bu hayatta,
Bir seni koydum kalbimin en derinine…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!