Afşin Dualı Şiirleri - Şair Afşin Dualı

Gözüm içi gülmüyor zorlama,
Kendimi aldatmayı başardım,
Ölmeliyim ben galiba,
Tutuyor beni korkularım galiba..

Düşledik günahı,

Azametiyle dağları eğen, keremiyle her canı doyuran Zül Celâl,
Hem korkulan heybetin, hem sığınılan bitmez ikramın sahibi Zül Celâl!
Senin Celâlinle titrer âlem,
Sana yönelen muhtaç insan..
​
Yâ Zül Celâli Vel İkrâm! "Allah!" Yâ Zül Celâli Vel İkrâm! "Hû!"

sabrı anahtar diye kullandım,
suçlu gibi baktılar,
suçlu ben miyim, ben miydim,
şer', anahtarı kırar anladım,
kapım kime kilitliydi, çözemedim..

Yorgunsun gidiyorsun , gidiyorum,
Hırsızlık edildi geri dönülmez,
Ne kırılan kalpler nede vaatler gelmez,
Yorgunsun gidiyorsun karanlığa,
Işık yok kimse yok..

Gözyaşıyla yıkanıyor bulutlar,
Yaşamak çırpınmaktan farksız ölü,
Uzaklaşıyor gözlerimde ufuklar,
Hayâllerim kalbimde sığ tel örgü..

Şüpheler benim dostum,

Kötülük sinesinde öyle vahşileşti,
Kan ağladı insan, yozlaştı iyilik,
Yıllar oldu ıstırablar, Doğu Türkistan'da,
Yılını devirmedn ölüm öldü Mescidi Aksa'da

Haykırıyor bir insan ki insanlık nerde diye,