Affet ve unut beni Şiiri - Hatice Ak

bir ay öncesiydi son aldığım gazetenin tarihi,
gazete dediysem birkaç sayfa değil yani, bir sürü...
bilmeceler, bulmacalar falan filan yani kucak dolusu;
o gün bugündür hâlâ bitmedi engellisi çengellisi.

bu cumartesi aldım yenisini de,
belki bir daha hiç almam ya da ne bileyim işte...
belki de ömrüm yetmez gazete okumaya;
bir nefes sonrasının garantisi yok ki hayatta.
elimde Cumhuriyet, oturdum bir banka,
karşımda sen, aramızda tahta masa.

odaklandım gazeteye iştahla ve inatla;
çeviriyordum sayfaları birer birer.
gözlerimiz bizden menkul, dalarken uzaklara,
bir umutsuzluğu müjdeler gibiydiler.
ne on beş yaşın heyecanı ne ellisinin ağırlığı...

ama ağır gelen, hazana durmuş bir ömürde
iğneyle kuyu kazmaktı sanki bizimkisi;
bir çift masum gözle açılar arada bir örtüşünce,
utanıyordum kendi bakışımdaki boşluğu düşündükçe.

hani zorla olacak bir şey olsa,
ömrümü adayabilirdim o bir çift masumiyete.
yoktu duygudan yana hiçbir kıpırtı;
yani ha tahta masa ha ben...
insan yüreğinin katılaşması böyle bir şeymiş meğer,
her ne kadar inanmak istemesen de sen.

çok istememe rağmen senin gibi hislerim yoktu;
sevmesine seviyordum ama bu nasıl bir sevgiydi böyle?
içi de dışı da boştu ve boşluktu...

kısaca kış güneşi, olay bundan ibaret;
ayrılırken masadan başım önüme eğik,
elimde Cumhuriyet...
affet ve unut beni, ne olur beni affet.

04.12.2012/Hatice AK