Affedemiyor musun? Şiiri - Alper Tunga 3

haklısın! kendimi savunamıyorum bile
ilk hatam olduğunu iddia edemiyorum.
masumiyetimi kanıtlayamıyorum sana...
inan,
kendimi melankoliye kaptırmadan geldim.
ama ben içten içe de yanıyorum.

ve çok hatam var...
ilk hatam sana büyük bir yükle geldim.
kendi geçmişimin yüküydü bu
belki de bunu paylaşmaya mecbursun gibi davrandım.

sen bana her şeye rağmen sefkatli davrandın.
ve kendine yakışandan daha fazlasını yaptın.
ben anlamsızca karşılıklar bekleyerek...
sana hezeyanlar gönderdim, her seferinde
yine kalbini kapatmadın, yine yol gösterdin.

devamında beş yaşının kalbini emanet ettin.
ben bu sefer şımardım, kendimi kaybettim.
o masum kalbi geri alınca ise... Ki haklıydın
ben yine sitemler ve dertlerle sana geldim.

kelimelerimin dikkatsizliğine sevgimi maske yaptım.
oysa sevmek senin kadar naif ve güzel kalpli olmakmış.

kendimi tanıtmak için herşeyi anlattım.
derman olur diye, teselli olur diye
bana tekrar el uzattın...
ben bunu adi bir köpek gibi ısırdım.
şu an yeni yeni adam oldum.
oysa her zaman bencilce davrandım.

yaptığım en ufak iyiliği bile belki de anlattım.
belki de tek fedakarlığı yapan sensin.
ben bunu dahi anlamadım.
bu kadar karaktersiz olduğumu dahi seninle fark ettim.
seviyorum ama sevmek bu mu?
sevgimin asaletine uygun davranmıyorum.
sonsuza kadar seveceğim...
saygı neresinde bu sevginin?
sonsuza kadar seviyorum ama...
ama senin masumiyetine ulaşamıyorum

dürüst olmak bir erdem mi?
her doğru her zaman söylenir mi?
bilmiyorum...
beni tekrar affedebilir misin?
bana yine yol gösterir misin?

beni affedebilmek için lütfen bir yol bulsan
sözümü tekrarlıyorum, asla yapmayacağım.
hata yapmam bile değil konu aslında biliyorum.

ne olur bir yol bul... sen bulur affedersin.
seni tanıyorum o kalbinle bunu yumuşatabilirsin.
ve ben kendimi düzeltirim,
en iyi versiyonuma ulaşırım.

affetmesen bile, affedeceğin güne kadar.
burada olacağım,
inanıyorum bir gün affedeceksin beni...
keşke bir ceza versen ve kendimi affettirsem