Adnan Durmaz Şiirleri - Şair Adnan Durmaz

gün örttü kapılarını-soldu sevinç gibi yanık çocukların benizlerinde
ben yaşamaya kulaç vurdum gecenin zifiri denizlerinde

aklımda bulutların kitabından tarihe dair okuduklarım
aklımda tozlu yolların ıssızı-ve aradığım giz, kuş ve böcek izlerinde

senin yüzün putsa elbet daha doğru tapmak puta
sarhoş olmak daha hoş kadehinle sunulmuşsa
bedeldir bu yok oluş binlerce kez var olmaya
öylesine yok oldum ki aşkında

KALE GİBİ AŞKLARIN TAM SIRASIDIR...


“ Ebuhasan Buşenci demiştir: Eğer dostluk bir karşılık veya bir maksat mukabili ise dünyada dostluktan daha çirkin bir şey yoktur.

RUBAİ

Ilgam Çiçeğim



sabahın tayına başkası binsin
ben kirpiklerine dökülen ayışığına vurgunum

kûfi bir ihaneti taşır eski bir rahlede uyuyan parşömen
kûfenin alnında binyılların damgası gelir
Babil sokaklarında fahişeler ve rahibeler
sülüs bir gülüşü pörsütürken
tıpkı dokunulmadan kurumuş bir göğüs gibi
kum ve ateşten

Hoşgeldin...

hep seni aradım farkında bile olmadan
hayat nereye sürüklemişse orada
hep bir kavga işte..karanlık nice sayfa
her insan başkadır ve anladım yorar çoğu

35
Hevesler yalan
Kumdandır bütün evler
Aşk imiş kalan
36
Aşkları kaldı

düşlerin papatya elleri vardı
ve yağmur yağmur kokuları
öpüşlerinden gece çatlardı
ay şaşırırdı sevişmelerinden
zamanın ve mekanın ötesindeydi vatanları
uçurumlar korkutmazdı onları

sırmalanmış sıram sıram turnalar
gözleri türkü göğüm
dinlemeye doyamam
papatyanın taç yaprağı parmaklarını
tutsam incinir
kıyamam

Bencillik Aynaları...



sevinç bir kelebekti
yüreklerde dolaşan