Adnan Durmaz Şiirleri - Şair Adnan Durmaz

Irmaksız Turaç gibi

Bastırılmış devrimlerin
Mermileriyle hüznü yazarım
Çiğnenmiş direnişlerden kalan kıvılcımla
Susuşu

1

ben bende yitmiş gitmişim
kendimi yangınlara viranlara soruyorum
dibe vuruyorum bazan..
yüreğime hesaplar veriyorum

İzmir- deli kız- yürek hoplatan çılgın
bakışların işvebaz- eteklerinde yangın

memelerinle gülersin kahkahaların saçılır sokaklara
seni aşık aldatan- seni ahmak ıslatan çapkın

fesleğen tüter memeleri çılgın aşk gecelerinden
bir korsan bayrağıdır saçlan imbatlarda
güneşti kumsallarda düşlerden fırlamış kaç kız
Troya’ lı Helen'in tutkusu damarlarında
katışıksız Afrodit olduğundan habersiz
yerleşik bir bedevidir delikanlılar

Sesim ocak külleridir
Çok eski yolculardan kalan
Yanık hüzün çölleridir
Turnanın kırılmış kanatlarıdır
Kapanmaz eski yaradır
Terkedilmiş bir evin

sonu yok menzillerin
gece kara ay hançer
zamanın hışırtısıyla sıyrılır harmanisi
su suya kavuşur gider

kuduz canavarları hırsın

gök mutlaka kavladı gözlerine dökerek yıldızlarını
yakamozlar mı topladık bakir deniz gecelerinden
uzak çöl akşamlarından ay çaldık yargılandık
geçtik mi seninle eski zaman bahçelerinden

hüzün sellerden ıslak-hasret çöllerden kurak

Çölden geldim köle zamanlardan öle öle susuz
Hayat tepeden tırnağa bir sahradır kuşkusuz

Suskular yaşadım çok sustum çok susadım
Bir insan yüzünde özledim akışını güneşin-içim tuz buz

ah yaşamak
kavuşulmayan sevgili
ah ardından ağlanası...
gayri tüm yollardan uzak
bozkırlar ortasında
yıllar önce ölmüş

Yüzünün Yakıcı Senfonisinden



Hükümdar Leyla'ya bakarak dedi ki:
Mecnunun çöle düşeceği kadar güzel değilmişsin