Adını Anmadan Şiiri - Serpil Koçar

ADINI ANMADAN

Şimdilerde gecelerle konuşuyorum,
Cevap vermiyorlar
Ama en azından yalan söylemiyorlar.
İnsanlar gibi değil.

Bir zamanlar içimi ısıtan ne varsa
Şimdi dokunduğum her şeyde
Soğuk bir eksiklik gibi duruyor.
Sanki hayat,
Birinin elinden düşürülmüş bir bardak gibi…
Kırılmış ama kimse toplamamış
Ben hâlâ o kırık parçaları toplamaya çalışıyorum.

İçimde tarif edemediğim bir koku var…
Ne tam acı, ne tam öfke.
Daha çok
Bir güvenin boğazda bıraktığı düğüm gibi.
Yutkunuyorsun… ama geçmiyor

Kalbim atıyor, evet…
Ama sanki kendi ritmine değil.
Bir şeyleri hatırlatmak için
Zorla çarpıyor gibi.
Her vuruşunda
Bir eksik daha ekleniyor bana.

Ben artık eskisi gibi sevmiyorum kimseyi.
Çünkü öğrendim;
İnsan en çok
Güvendiği yerden eksilirmiş.
Ve en çok da
“Olmaz” dediği şeyle sınanırmış.

Bir zamanlar kurduğum hayaller
Şimdi önümden geçip gidiyor.
Ne sesleri var,
Ne de bana aitler artık.
Sadece bakıyorum.
Bir zamanlar “biz” dediğim şeyin
Nasıl sessizce “hiç”e dönüştüğünü izliyorum.

Arada kalmış bir yer var içimde…
Ne tamamen yıkılmış,
Ne de ayakta kalabilmiş.
Orada bir şey hâlâ nefes alıyor gibi
Ama yaşamak denmez buna.

Bazı gidişler bağırmazmış meğer…
Kapı çarpmaz,
Eşyalar dağılmaz.
Sadece bir insan giderken
Senin içinden bir şeyleri de götürürmüş
Fark ettirmeden.

Ve en kötüsü şu:
Sen hâlâ oradasın sanırken
Aslında çoktan gitmiş oluyormuş insanlar.
Sadece sen geç anlıyormuşsun.

Ben şimdi bunu öğreniyorum.
Geç ama net.
Ve bu netlik acıtmıyor artık
Yakıyor.
Şimdilerde kimsenin bilmediği bir yerde
Kendimle baş başa kalmayı öğreniyorum.
Çünkü anladım…
İnsan en çok
Kendine sığamadığında kırılırmış.

Ve ben…
Artık kimseyi çağırmıyorum yüreğime.
Çünkü içim
Bir daha dağılmayı kaldıracak kadar güçlü değil.