Adın Vardı Şiiri - Seyrani Göl

Ve mevsim saçlarımdan geçti,
her telinde biraz değiştim sanki,
rüzgâr değil de zaman ördü saçlarımı,
düğümlerimde sen kaldın.

Kuşların sesinde adın vardı,
ben sustukça çoğaldın gökyüzünde,
her ötüş, içime bırakılmış bir iz gibi,
kanat çırptıkça içim sızladı.

Geceler omzuma çöken eski bir palto gibi
cebinde unutulmuş kokunla ağırlaştı,
uykusuzluğum, seninle konuşmayı öğrendi,
ve her sabah biraz daha uykusuz kaldım.

Aynalara baktım, yüzüm değil gördüğüm,
senden artakalan bir gölge dolaşıyor içimde,
ne silinebiliyor ne tamamlanıyor,
bir eksik hayat gibi yaşıyorum seni.

Ve zaman dedikleri şey,
aslında geçmeyen bir yara,
kabuk bağladıkça derinleşen,
her mevsimde yeniden kanayan.
S.GÖL