Adil Oğuz Şiirleri - Şair Adil Oğuz

Dolar on beş oldu mazot yirmi beş
Kalmadı umutlar yorulduk kardeş
Soframızdan kalktı et süt domates
Halkı kuru ekmeğe muhtaç ettiler

Satıp savurdular devlet malların

Zafer çıktı halkta hey can oluştu
Milletim Ümitle çağlayıp coştu
İşçi Köylü Kentli Zafere koştu
Artık bir Ümit var Zafer geliyor

Kaybetme korkusu dağları sardı

Senin için şu dünyayı yakarım
Bir dediğin iki olmaz yaparım
Vermezlerse nazlım alır kaçarım
Demedim mi nazlı yarim ben sana

Ne yaparsam kıymetimi bilmezsin

Hasretin bağrımı yaktı yakalı
Sevda çekiyorum yürek yaralı
Bu nasıl kulumuş bahtı karalı
Derdime birçare bulamıyorum

Burcu burcu kokar gülün dalları

Yine efkar bastı bağrım yanıyor
Dağı duman sardı akşam oluyor
Gurbet artık bana çok zor geliyor
Çekilmez bu çile sen olmayınca

Geceleri hüzün olur gam olur

Deli gönül bahar olur yaz olur
Açar lale sümbül gül beyaz olur
Hasretin içimde yanar kor olur
Çekilmez buçile sensiz bitanem

Efkar bastı yine garip gönlüme

Beni daldan dala kondurdun zalim
Nebirgün yaşadım nemurat aldım
Kırıldı haya lim kolum kana dım
Çaresiz dertlere düştükten sonra

Ne çileler çektim gurbet eller de

Meğer ne zormuş hayat Ne zormuş sevmek Aşık olmak sevda çekmek Ne zormuş yaşamak be Bilmezdim özlemi hasreti Aklıma gelmezdi sevdalanmak Ayrılmak hasret çekmek Seni nasıl özlüyorum bilsen Yanıyor yüreğim aşkından Nereye baksam görüyorum seni Sığmıyorum bendime Özlüyorım seni Hayal ediyorum düşlüyorum Sabahlar olmuyor Bakışını gülüşünü özlüyorum Sarılıp öpüşünü özlüyorum Kokunu özlüyorum Ben seni çok özlüyorum Canım seni özlüyorum

Köprüler tüneller yollar bir yandan
Vergiler cezalar zamlı her zaman
Bıktık bu çileden bıktık bu candan
Yeter bu millete bu zulüm yeter

Benzin mazot kırk beş lirayı aştı

Kader bizi atmış ıssız çöllere
Muhtaç etti zalim gurbet ellere
Ah çeker yanarım vatanım diye
Çok özledim vatanımı yurdumu

Derelerde sular sel gibi çağlar