Vahyin gölgesinde bekler, edeple her sabahı.
Lütfedilen her Ayet, kulluğunda bir bayram telaşı.
Avuçlarında Hıfzı, ürkek bir kuş misali,
Bir kanadında Cennet muştusu, bir kanadında cehennem korkusu...
Öyle bir sevdadır ki Hâfızlık,
Cândan geçip “Cânâna Yâr” olmaktır.
Hazreti Ebû Bekir’in aşkını konuşup,
Hazreti Osman’ın Kur’ân sevdasını taşımaktır.
Her anında, her nefeste vahyin ağırlığını hissedip,
Gönüller Sultanının Dergâhı’nda “Ashab-ı Sûffa” olmaktır…
Kul hüzünlenince Hâfız, kimseye diyemediği sözler birikir yüreğinde,
Rabb’i için sabrettiği her imtihanın izlerini taşır yorgun bedeninde.
Sonra bir el dokunur omuzlarına, sûre sûre, ayet ayet hıfz ettirirler Kur’ân’ı,
Şimdi otur yaz derler sevdanı Hâfız, sayfa sayfa, hece hece...
Bir yokluğunun acısı,
Bir de gecenin kapkara siyahı var gözlerimde.
Ne zaman yüreğimle dertleşsem,
Senden bir iz var sözlerimde.
Kaybettim kendimi, unuttum adımı;
Sorsalar bilmem kimsin diye.
Zor bir sevda! Adıyla müsemma.
Kurban etmek gerek İbrahim’ce ve dahî itaat etmek İsmail’ce.
Okuyacak nefsin, asacaksın benlik duvarına kocaman bir serlevha,
Yazacaksın sevdanı Hâfız,
Zindanda Yusuf’ça ve dahî ömrünü fedâ eden Mus'âb’ça…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!