Adem Şiiri - Kasım Kobakçı

Mevsim değişiyor Adem!
Mevsim değişiyor.
Zirvelere oturmuş fırtına,
Ürkütüyor.
*
Bölüştük o koca devri,
Nefes nefese.
Peki bugün,
Bütün varlıklar,
Buzlu pencere arkasında.
*
Yakala yakalayabilirsen,
Evvelce tattıklarını.
Seslen taşıyabilirsen,
Bedenini bırakan nefesine.
*
Mevsim değişiyor Adem!
Mevsim değişiyor.
Boşluğu sırtlayan evren,
İnsanlığı sürüklüyor.
*
Tohum yeşertmiyorum gayrı,
Kedi doyurmuyorum.
Çamur dokusunda patikalar,
Vadi yamacında,
Yarda dahi çiziyorum,
Yarda dahi gövdemle.
*
Mevsim değişiyor Adem!
Mevsim değişiyor.
Yıkıp bitiren aylardan,
Avuntu ırmaklardan,
Yaprakların dökülüyor.
*
Göçebe gölge misali,
Karmaşık dağılıyor sisler,
Yalnızlar rotasız koşuyor.
*
Hiçbiri,
Koruyamadı kimliği,
Hatıraları yahut.
Acaba,
Tutku yalan mıydı aslen?
Tohumsuz arazinin bitişiydi.
*
Rutinimden vazgeçiyorum,
Yavaş yavaş.
Mazinin çekmecesine,
Mazi Adem!
Mazi...
Henüz parmaklarının ısısında.
*
Sivri oktur ara sıra,
Batırıp savuran.
Sivri ok misali kelime,
Hayatı pazara sunan.
*
Şu dürüst seyir,
Umut bugün,
Umut.
Yazın ile rüyaların ortasından.
*
Galiba sevda böyledir Adem!
Sevda böyledir muhakkak.
Yıkılırken,
Yarin yanaklarını avuçlayan.
*
Amazon Kadınları dahi,
Kaya kesilmiş diyorlar.
Tabiat İlahı dahi,
İşittin elbet Adem!
Keder misali bekliyormuş,
Kolları.
Muhtaçmış sarılmaya.
*
Davranma böyle Adem!
Söküp koparma ruhumdan.
Benliğini fırtınadan arındırmayı,
Niçin arzulayayım durup.
*
Bizzat,
Özünle fırla Adem!
Yalnızca özünle fırla.
Kurgu iklimlerde barınmaktan,
Ulaş anlık vakte.
Hiçliği tatmasın saniye,
Kucaklaşıp aşalım bu gece yamacı.
*
Tabiat canlanıyor Adem!
Tabiat canlanıyor.
Kök salmış çınar,
Direniyor.
*
Vahşi ormanı gözledik,
Kana bulanan.
Halbuki yarın,
Tüm canlılar,
Kurak çöl ortasında.
*
Saklan saklanabilirsen,
Etini yırtan pençelerden.
Kaç sığınabilirsen,
Kaderini çizen döngüden.
*
Tabiat canlanıyor Adem!
Tabiat canlanıyor.
Hücreyi sarmış genetik,
Köklerimizi kazıyor.