SEFİL İNSANLIK
Kapıldık dünyanın renkli varına,
Kulak tıkadık mazlumun zarına.
Umut bağladık hep meçhul yarına;
Hüsrana uğradı garip insanlık!..
Tükettik sevgiyi, sarmadık yara;
Düşürdük dostu ve yoldaşı dara.
Boş nutuklar attık meydanda nara;
Vicdanı unuttu sefil insanlık!..
Bir heves uğruna ömrü harcadık,
Gururu baş tacı edip yaşlandık.
Sonunda bir kuru candan dışlandık;
Bir başına kaldı aciz insanlık!..
Veysi İş 3
Kayıt Tarihi : 14.07.2026 09:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!