Etme tabip etme,kurbanın olam.
Gözümün önünde,eriyor balam
Vay ben bu acıya,nasıl dayanam.
Kurudu dalında,soldu Zeyneb'im
***
Yakırır bakışlı,o son deminde
Acının gölgesi,dondu yüzünde
Minicik elleri,buzlar içinde
Ebedi uykuya,daldı Zeyneb'im.
***
Rab’bim böyle yazmış,alın yazımı.
Yıllardır yaşarım,ben bu acımı.
Sol yanına gömdüm,umutlarımı
Solmuş albümlerde,kaldı Zeyneb'im
***
Volkanlar gibiyim,yanar hep içim.
Ne takatım kaldı,ne de hevesim
Çağır beni kızım,artık geleyim
Gurbet elde toprak, oldu Zeyneb'im
Mahmut Mücahit Özdemir
Kayıt Tarihi : 13.01.2019 10:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yıllar önce kollarımda can veren,acılarla dolu iki yıllık ömrü hastahane odalarında,ameliyat masalarında geçen kızımın anısına yazdığım şiirimle,ona ve gencecik yaşlarında toprak olan tüm dünya çocuklarına ithaf ediyorum..Nurlar içinde uyusunlar..Mekanları Cennet olsun..
Selam ve Saygımla..
Allah kendi sabrından versin. Kızınızın mekanı cennet olsun.
Bazen ölüm karşısında çaresiz kalıyoruz. Ne kadar çırpınsak da olmuyor. Bizim Ege 'de * *Emir Allah'ın' deriz taziyelerde ...Elimizden bir şey gelmiyor anlamında.
Demişsiniz ya,gencecik hatta çocuk yaşta toprak olanlar diye...Düşündüm dünyayı ne çok çocuk ölüyordu....Hatta öldürülüyordu... Bu nasıl da yürek yakıyor...
Dilerim bir gün çocuklar hak ettikleri bir dünyada huzur içinde yaşarlar.
Tekrar sabır dilerim. Yüreğinize sağlık.
TÜM YORUMLAR (2)