Açıl Susam, Açıl! Şiiri - Baray Ural Şahin

Ne bir kuleyim şimdilik ne de altından bir şehir,
Daha anlatılmamış hikayeler arsamda beklemektedir .
Onlar görüyorlar tozu, kaosu, taşları,
Ama kaçırıyorlar kemiklerimden oluşan sarayı.
​
Ben sessizlikte ördüm duvarları, irade kovuğumda,
Dünya dönmekte iken, sabittim ben bir başıma.
Bir el aradım, tutmaya değil ama beraber yaratmaya,
Ama onlar beklediler ki hazır gelsin önlerine sofra.
​
​"Görüyorum gökdeleni kanınla harmanlanmış tozda,
Ben mimara aşığım, yoktur gözüm sonuçta."
​
Eğer söylersen bu beyiti tavan yeterince yükselmeden,
Dokunacağız yıldızlara, sen ve ben.
Ama beklersen ki güneş yansısın camdan,
Bil ki, güzelim, Mimar bitirdi ve gitti buralardan.