Ne bir kuleyim şimdilik ne de altından bir şehir,
Daha anlatılmamış hikayeler arsamda beklemektedir .
Onlar görüyorlar tozu, kaosu, taşları,
Ama kaçırıyorlar kemiklerimden oluşan sarayı.
Ben sessizlikte ördüm duvarları, irade kovuğumda,
Dünya dönmekte iken, sabittim ben bir başıma.
Bir el aradım, tutmaya değil ama beraber yaratmaya,
Ama onlar beklediler ki hazır gelsin önlerine sofra.
"Görüyorum gökdeleni kanınla harmanlanmış tozda,
Ben mimara aşığım, yoktur gözüm sonuçta."
Eğer söylersen bu beyiti tavan yeterince yükselmeden,
Dokunacağız yıldızlara, sen ve ben.
Ama beklersen ki güneş yansısın camdan,
Bil ki, güzelim, Mimar bitirdi ve gitti buralardan.
Kayıt Tarihi : 3.02.2026 21:04:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yorumlarınız için minnettarım ama ben şiirlerimi başkaları için paylaşmıyorum.
