Acıdan Doğan Umut Şiiri - Abdullah Demirel

Dağların ardında bir sabah ağarır,
Bir ana yollarda sessizce çağırır.
Sırtında bebeği, bağrında iman,
Yürür yalınayak; ardında vatan.

Kağnının gıcırtısı bölüyor geceyi,
Bir türküye döner öküzün nefesi.
Teker döner ağır, yol uzun, hava soğuk,
Ananın yüreği ise ateşten, dimdik, donuk.

Çuvalında mermi, gönlünde dua,
Her adımda büyür sevdası vatana.
Ne kendini düşünür ne de varını,
Taşır omuzunda milletin yazgısını.

Bir yanda top sesi, bir yanda bebek,
Bir yanda ölüm var, bir yanda emek.
Ve o ana düşmezse o çetin yola,
Bir milletin yarını gömülür toprağa.

Uzakta bir nefer, siperin içinde,
Bir mektup saklıyor titreyen elinde.
Gözleri ufukta, aklı evinde,
Anası bekler mi acep hâlâ köyünde?

Güneş ağır ağır kızarırken dağlarda,
Bir hasret büyür memedin dünyasında.
“Dönecek miyim?” der, durdurup zamanı,
Sonra göğe bakar: “Sen koru ya Rab vatanı.”

Kurşunlar susunca gecenin ortasında,
Kovanlar yayılır toprağın üstünde
Her biri bir ömrün yarım kalan türküsü,
Her biri bir şehidin sessiz öyküsü.

Kırılmış bir teker yolun kenarında,
Savaşın izleri duruyor yanı başında.
Bir çocuğun oyuncağı gibi sessiz,
Bir milletin kaderi yatıyor kimsesiz.

O topraklarda yalnız ölüm yok,
Her damla kanda biriken umutlar çok.
Bir damla düşerse yere şehidin kanından,
Bir millet doğar yeniden o candan.

Ey vatan toprağı, sen nelere tanıksın,
Anaların gözyaşına alışıksın.
Kaç neferin son duası var gölgende,
Kaç yetimin adı saklıdır sende.

Bu vatan kolayca sunulmadı bize,
Her karışında bir alın teri gizlenmekte.
Kimi kağnı sürdü, kimi cephede can verdi,
Evladı şehit düşen ana: “Vatan sağ olsun!” dedi.

Anaların elleri, o öpülesi elleri,
Onlar yoğurdu bizi, onlar verdi erleri.
Bir ninni söylediler gecelerin içinde,
Bin destan büyüttüler yanık yüreklerinde.

Babalar sustu; gözlerinde bir vatan sızısı,
“Git oğlum!” dediler, yutkunarak ayrılık acısını.
Çünkü bilirdi her baba o kara günlerde:
Vatan yoksa, insan da yetimdir bu yerlerde.

Ve gençler yürüdü ateşin koynuna, korkmadan,
Bir bayrak, bir vatan uğruna verdiler can.
Ardında sevda, önünde ölüm susarken,
Dudaklarda yemin, yüreklerde düğün vardı.

Bugün gökyüzünde dalgalanan bayrak,
Dün toprağa düşen canlardandır, yaprak yaprak.
Sanma ay yıldız sadece göklerin kalbindedir,
O, her neferin canında, her annenin dilindedir.

Ey çocuk, sen onların yarınında açan gülsün,
Onların düşü, onların kanı, onların ömrüsün.
Sen özgürce gülesin diye sustu nice yürekler
Hür yaşayasın diye ölüme yürüdü neferler.

Şimdi bak göklere korkmadan, başın dik,
Bu toprak senin, sana emanet bu bayrak.
Unutma: Bir vatan yalnız sınır değildir;
Bir annenin duası, bir neferin yüreğidir.

Biz bu toprağın çocuklarıyız,
Acının içinden doğan umutlarıyız.
Dün askerdik, bugün bekçisiyiz;
Yarınlara koşan emanetin sahipleriyiz.

Bir ana yürüyorsa dağ yollarında,
Bir çocuk gülüyorsa onun kollarında,
Bir bayrak dalgalanıyorsa zirvelerde,
Şehitlerin nefesi vardır belki her seherde.

Ey güzel vatan, sen bizim yuvamızsın,
Geçmişimiz, yarınımız, umudumuzsun.
Bayrağın göklerde sonsuza dek dalgalanacak,
Varlığın gönüllerde ebediyen yaşayacak.