Dostu olup namerdin;
Dolu aldın boş verdin!
Tavrı mıdır bu merdin?
Boş yaşama hoş yaşa!
İş getirme şu başa!
Madem hayat imtihan;
Olmaz onda itminan!
Sıkıştıkça Rabbi an;
Bu da geçer ya hu de!
Dara düşerse ser’in;
Bu kadar da olamaz, dedirttin ya sonunda;
Senin gibi bi-ruha, ne diyeyim bilmem ki?
Sanki aklın takılı, kalmış da pis donunda;
Ondan durmaz edebe, ta’n edersin sen belki?
Yıl boyunca bir aycık, son vermedin yazına;
Ademe bak ademe!
Benzemez hiç ademe.
Hasmı olan iblise;
Olmuş nadan hademe!
Bu adem başka adem(!)
Böyle bir şey olur mu, kimden duydun sen bunu?
Ne kitapta yeri var, ne Sünnette izahı.
Kul taatsiz giderse; olur Gayya odunu!
“Kalbim temiz” masalı; gerçek değil mizahi!
Yaş elliyi aşınca, zor geliyor yaşamak;
Önce sıhhat afiyet, terk ediyor kişiyi.
Beklese de gölgede, yatmak için bir hamak;
Bu yaşlarda katiyen, yürümüyor iş iyi.
Yoksa yakın gözlüğün, seçemezsin yazıyı.
Ne uyarı ne telkin, kar etmiyor nesil’e
Zıt düşüyor ekseri, akl-ı selim nas ile
Tefessühte karakter, dinden cüda gençlikte!
Sardı yurdu sefahat, zillet geldi husule.
Bitti halkın atisi, düzelmezse şu hava
Çıktı vebal gırtlağa!
Bittim artık yet Rabbim!
Battım türlü batağa!
Bittim artık yet Rabbim!
Her yasağa özendim!
Bir şey oldu şu millete son zaman!
Birbirinden eder oldu el-aman!
Görüyorsun hallerimiz pek yaman!
Bittik manen yok olmadan yet rabbim!
Arenaya döndü cadde sokaklar!
Gece gündüz tek gayen;
Zannedersem; büyümek?
Varsa şayet sermayen;
Büyü evlat, ne demek!
Neyse yavrum hedefin;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!