Bizde iken son hak din;
Gayra uymaz bir mü’min.
Olup sen bir muhyiddin;
Cümle halka örnek ol!
Dalalettir her bidat
Bana bak ey gerici!
Olma halkı geri’ci!
Saçmalığı bırak da;
Ol şu dine verici!
Acil ve de çok seri;
Öyle zor ki bu devirde, mucibince mü’min olmak;
Bundan daha müşkül olay, zannederim yoktur kardeş.
Onca batıl yol içinde, kolay değil hakkı bulmak;
Kula bunu lütfeyleyen, bil sadece Hak’tır kardeş
Ne yazık ki dört tarafa, ehl-i bidat kurmuş tuzak;
Aciz, miskin,çar naçar, bilir iken ben seni;
Neden, niye ve nasıl; inkar ettin sen seni?
Bir kul iken gerçekte, yeğledin özgürlüğü (!):
Bu kafayla gidersen, iyi kolla enseni!
Dostu olup namerdin;
Dolu aldın boş verdin!
Tavrı mıdır bu merdin?
Boş yaşama hoş yaşa!
İş getirme şu başa!
Madem hayat imtihan;
Olmaz onda itminan!
Sıkıştıkça Rabbi an;
Bu da geçer ya hu de!
Dara düşerse ser’in;
Bu kadar da olamaz, dedirttin ya sonunda;
Senin gibi bi-ruha, ne diyeyim bilmem ki?
Sanki aklın takılı, kalmış da pis donunda;
Ondan durmaz edebe, ta’n edersin sen belki?
Yıl boyunca bir aycık, son vermedin yazına;
Ademe bak ademe!
Benzemez hiç ademe.
Hasmı olan iblise;
Olmuş nadan hademe!
Bu adem başka adem(!)
Böyle bir şey olur mu, kimden duydun sen bunu?
Ne kitapta yeri var, ne Sünnette izahı.
Kul taatsiz giderse; olur Gayya odunu!
“Kalbim temiz” masalı; gerçek değil mizahi!
Yaş elliyi aşınca, zor geliyor yaşamak;
Önce sıhhat afiyet, terk ediyor kişiyi.
Beklese de gölgede, yatmak için bir hamak;
Bu yaşlarda katiyen, yürümüyor iş iyi.
Yoksa yakın gözlüğün, seçemezsin yazıyı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!