Abdullah Oral Şiirleri - Şair Abdullah Oral

HOŞGÖREMEDİK YAŞAMI

Gün batımıyla
Koşarak dağılan bir akşamdı
Telaşsız seyrediyorum
Nisan yağmurunu.

Sakın azat edip salma çöle yar

Sensizliğe mahkûm etme gönlümü
Gelmesin içimde deli dile yar
Zaten fırtınalı dumanlı başım
Vurmasın gönlümü coşkun selle yar

Kar Yağıyor

Demir aldı sevda gemileri
Uzaklaşıyor kıyılarımdan
Dalga kıranlar öksüz kalmış çocuklar gibi
Yatmış koynuna denizin

Kalmamış


Sus pus eylemişler koca dünyayı
Vurulmuş ilk bahar nisan kalmamış.
Ne yana yüz dönsem serseri mayın

Köz


İçime sığmayan bir ezgi düştü
gönül duvarını yıktı toz etti
bülbülün feryadı aştı dağları

Her Şey Kendi İçimde

Kendi gerçeğine varınca gönül
Dillenir oldu içimdeki sevdan
Sonsuzluğa kanat açtı düşlerimde şiir
İde dağı eğil tut ellerinden -ki

Her Mayıs Sabahı

Her mayıs sabahına uyanan gözler
Kışkırtır içimdeki açlık ordusunu
Dalga kıranları yıkarak gel git ler
Denizin türküleriyle düşer yollara

Hayat Dümeni Kırık Bir Yelken

Hangi yana gitsen bir çıkmaz bu şehrin
Kim bilir sınırlarımda kaç mayın kırık
Ayrılığın yüzü soluk benzine benzer sevdanın
Her sabaha soğuk bir duruşu vardır sokakların.

Hangi İstasyon

Üzerinden geçtiğim her yerin-
Bir öyküsü kaldı bende.
Suskunluğun paslandırdığı yıllar
Cehaleti bıraktı kendi ardında

Hangi Kalem Yazabilir ki.

Hangi kalem yazar ki
İçimdeki hüzünle çatlayan gökleri
Bir damla gözyaşında savrulan Nehir
Çarpıyor yüreğimin kıyılarına, Anne.