Bağ bahçe yeşil, benim bahçem sarı,
Eksem bahçeye, bitmez kuru darı,
Bin yağmur yağsa,düşmez şu bağrıma,
Neylesin gönlüm, gelen ilk baharı.
Dallarım kırık, yaprağım sapsarı,
Mêvla verdi canı, alsın neyleyim ben,
Can da mal da boşa alsın neyleyim ben,
Âşkla yandı yare gönlüm od ‘da piştim,
Nêyleyim bu canı, alsın yanmışım ben;
Mêvla verdi canı, alsın neyleyim ben,
Bir yılbaşıydı, ateşin yandığı an,
Gönlümü yakan, yüreğimi hoplatan,
O karlı günde,gönlüme közü koyan,
O boş kalbime, sevdasını dolduran.
Çıkıp gelmişti, karlı yolları tepip,
Biliyorsun değil’ mi, sendin beni terk eden,
Yalvarmıştım oysa ben, gitme diye sana da,
Dinlemedin sen beni, kaçıp gittin sen neden?
Hazan vakti gelince, bana niye döndün sen.
Yüreğime kar yağan, sensiz geçen geceler,
Niye baktın, yüreğim hopladı baktın da bana,
Çaresiz kaldı şu gönlüm, gülerek bakma daha,
Kuru yaprak gibi savruldu gönül, yapma bunu,
Tazecik konca gülümsün, şu gönül sevdi seni.
Niye baktın çöle benzerdi, benim hülyalarım,
Niye gülmez yüzlerin hiç, dökülür yaş gözlerinden,
Seni vurmuşlar yürekten, süzülür kanlar yüzünden,
Yüreğim sızlar kanarken, seviyorsun anladım ben,
Kimi sevdin şehla gözlüm dökülür yaş gözlerinden.
Yaşamaz oldum,
aklım fikrim hayallerimde,
onlar’dı şimdi tek şey, beni hayata bağlayanlar,
gayrısı koskoca bir boş, koskoca bir yalan,
yalan oldu, yaşayacaklarım da,
ve kayboldu, geleceğe dair içimde ne varsa!
O bir anaydı.
Kol kanat germişti
bir değil iki değil, tam yedi çocuğun üstüne
titrerken..
O bazen bir kartal, bazen bir yuva oldu
sevdiklerine...
O bir yosma.
Süslenip püslenmiş seleserpe yolda gider,
sallana,sallana,
Gel beni okşa der gibi etrafına bakınır,
Bir de güzel ki o bir içim su,
Güzel mi güzel,
Bir meşaleydin, bir ışıktın tanışırken içimde,
İçime akardı baktın mı ışığın,
Aydınlatırdın, karanlık içimi bakarken,
Benim sevgim var aşkım var sanırdım, kalbinde,
Meğer yanılmışım, hem de çok yanılmışım,
Ayrılık geldi, sessizce terk edip gittin de,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!