A. Yüksel Şanlıer Şiirleri - Şair A. Yük ...

Kandevir yaylası.
Toros dağlarının doruklarında, deniz seviyesinden 2000-3000 metre yükseklerde bulunan 300-500 yıllık kara çam ve ardıç ormanlarının bulunduğu geniş ve sulak otlakların, ve üzeri rengarenk papatya ve diğer çiçeklerle kaplı çayırlıkların olduğu ormanlık ve çayırlıklarla dolu bir yerdir.
Ormanların içinde, ayıların ve yabani hayvanların dolaştığı, yabani yırtıcı kuşların kayalıkların tepelerinde döne, döne uçuştuğu, asırlık kara çam ve ardıç ormanlarının diplerini, mantar türlerinden olan en güzel kuzu göbeği mantarların doldurduğu, renk, renk yabani lalelerin, ve onların yanı sıra hoş kokulu kekiklerin ve envai çeşit çiçeklerle saleplerin bol olduğu bir yerdir Kan devir yaylası..
Bu gözde güzel mekan, asırlardır güzelliği ile süregeldiğinden, pek çok eski kavimlere ve medeniyetlere de yaylak yazlık yeri olmuş olduğu da oranın bazı tarihi yerlerindeki tarihi kalıntılardan, tarihi mezarlardan ve tarihi aslan heykellerinin mermer sütun kalıntılarının oralardaki ören yerlerinde bulunmasından hemen anlaşılmaktadır.
Bu oldukça gözde mekan, oradaki çevre köylüleri hayvancıları için çok değerli olan otlakların verimliliği otlakların bulunduğu bir yerdir.Otlayan hayvanlarının bol süt vermesi, ayrıca sütlerinin hoş kokusu yağının sütünün lezzetli olması bilinen bir başka gerçek olduğundan bu yerlere sahil köylerden olan Aladağ ve bir başka köy olan Keştirmen köylerinin hayvanları her baharın gelişinde çıkarılırdır ve yaz ve güz mevsimi geçip de oralara kar düşünceye kadar bu yerlerde otlatıldıktan sonra köçebe hayatı yaşayan köylü halkı tekrar geldikleri kışlıklarına dönerlerdir,ta ki gelecek ilk bahara kadar.
Köy halkı müştereken tuttuğu bir çobana hayvanlarını teslim ederler, ve o tuttukları çoban onların koyununu keçisini oradaki otlaklarda ailesi ile birlikte otlatır ve akşam olunca köy halkının yurt tuttuğu yaylasına geri dönerdir.

Yılları harman yaptım, savurdukça savurdum,
Ömrüme dertler kattım terler bastı kavruldum,
Ömrümün baharında neşem kaçtı derdimden,
Kör topal gittim eve, dümdüz yolda yoruldum.

Yorgunum bunca yıldan, neyleyim ben sevdayı,

Poyraz.

Yürü dedi, içimden bir ses.
Yürüdüm, yürüdüm hep yürüdüm.
Soğuk terlerime karıştı aldığım her nefes,
Ve dayanamadım sonunda,

Bir zamanlar iğdelerin koktuğu,
aşıkların buluştuğu, el ele tutuştuğu,
yolları kaybolan yıllarımı özlüyorum,
güzellerin gözgöze bakıştığı,
sevdiğimin kalbime sapladığı,o güzel bakışını
özlüyorum ve bir türlü unutamıyorum.

Her kim ki seni sever sevinme birden,
Sen her seveni, sever sanıp bakarsan,
Derler ki sana, salak bu gün gelir/ de/
Sen önce dene, gönül verip /severken./
Rubai kalıbı:
(Mefûlü=Mefailün-mefâilün-Fâ)

Kâlbim hala üzgün, beni terk ettin de,
Sensizliğe ağlar yine gönlüm sevmiş de,
Neyler bu gönül şimdi severken, sensiz,
Ağlar dururum ben hala, gönül öksüzde.

Ar.vezin kalıbı:

-I-
Kış gelmiş karlar yağıyor her yerde,
Buz kesmiş yerler yine donmuş yerde,
Kurtlar var yollarda, geçilmez kurttan,
İnsanlar çıkmaz yola kurt gözler’de.
-II-

Ey Anamur,
Kim bilir nasıldır baharın,
Yayılmıştır yine ovana,
Sarı, sarı, mis kokulu nergislerin,
Açmıştır yine şebboyların,
Evlerin balkonlarında.

Vardım bahar vakti konca köyüne,
Gönlüm düştü bir bahçenin gülüne,
Düştüm, köy halkının birden diline,
Büzsem büzemem’ ki, halkın dilini.

Dedi köyden biri, nerden çıktın sen,

Düşünceli gözlerin, dalmış yine geçmişe,
Üzgünsün yine bu gün, bakıyorsun hep dalgın,
Neden dalgın bakışlar üzgünsün yok’ mu neşe,
Üzülmüş gözlerin var, sanki yıllara dargın;

Rüzgarların sesi var, karlar düşmüş saçlarda,