Zor zamanlarim. Şiiri - Hasret Toprak

Zor zamanlarım vardı, anlatmadım size
Çünkü dinler gibi yapıp geçen çoktu yüzüme
Her “iyiyim” dediğimde biraz daha battım
Siz alkış tutarken ben içimden yıkıldım
Damarlarımda dolaşan şey kan değildi sadece
Biriktirdiğim suskunluk, öfke, binlerce hece
Konuşsam “abartma” dediniz, sustum bu kez
İnsan en çok da anlaşılmayınca tükenmez mi, söylemez
Yanımdaydınız güya, kalabalıklar içinde
Ama kimse yoktu gerçekten o karanlık dipte
El uzatmak zordu, bakmak daha kolaydı size
Ben düşerken gözlerinizi kaçırdınız sessizce
Zor zamanlar dedim, siz “geçer” dediniz
Geçmedi—sadece ben alıştım, siz bilmediniz
Her gece başka bir hesap, başka bir yük
Siz hafif yaşarken ben ağırdım, hem de çok büyük
Kırıldım, evet, hem de en sağlam yerimden
Güvendiğim ne varsa çekildi elimden
Sonra öğrendim; insan kendi yarasını sarar
Dışarıdan gelen çoğu söz sadece yara açar
Şimdi bakıyorum da, değişen ne var?
Ben hâlâ buradayım, içimde aynı yangın, aynı duvar
Ama fark şu: artık kimseden medet ummam
Kendi küllerimden doğar, yine kendimle tamam
Sitemim size değil aslında, beklentilerime
İnsan en çok kendi kurduğu hayale yenilir yine
Zor zamanlarım vardı—evet, hâlâ biraz var
Ama artık kimseye anlatmam… içimde yaşarım.