Zor zaman Şiiri - Gece Gözlü

Zor Zaman

Sen beni en güzel hâlimde sevmedin sevgilim...
Herkesin alkışladığı günlerde, gülüşlerimin ardına saklandığım zamanlarda da değil.
Sen bana, hayatın en ağır mevsiminde geldin.

Göğsümde taşıdığım yükler vardı. Kimseye anlatamadığım yorgunluklar, geceleri uyutmayan düşünceler, sessizce kanayan kırgınlıklar...
Ben herkese güçlü görünüyordum. Ama içimde, duvarları çatlamış bir şehir yaşıyordu.
Kimse enkazı görmüyordu.

Bir tek sen gördün.
Bir tek sen, suskunluğumun içinde kopan fırtınaları duyabildin.
Ne yaralarımı küçümsedin, ne de eksiklerimden korktun.
Elimi tutarken beni değiştirmeye çalışmadın.
Sadece yanımda kaldın.

bazen insanı ayağa kaldıran şey, güzel sözler değilmiş.
Gitmeyen bir yürekmiş.
Zor zaman dedikleri şey, aslında kimin sevdiğini gösteren aynaymış.
Hani güneş açınca herkes yanında olur.
Mühim olan, karanlık çöktüğünde de kalabilmek.

Sen kaldın sevgilim...
Ben kendimle savaşırken, sen bana sığınacak bir liman oldun.
Ben herkesten kaçarken, sen bana ev oldun.
Ben kendimi kaybederken, sen beni benden vazgeçmeden sevdin.

işte bu yüzden...
Sana baktığımda sadece bir kadın görmüyorum.
Yıkıldığım günlerde omzuma dönüşen sabrı, sustuğum gecelerde sesime dönüşen sevgiyi, vazgeçmek üzereyken içimde yeniden doğan umudu görüyorum.

Belki bir gün saçlarıma yıllar düşecek.
Belki yüzümde zamanın izleri olacak.
Belki birçok şeyi unutacağım.
Ama bir şeyi asla unutmayacağım.
Bir zamanlar hayat beni en derin yerimden sınarken, ellerimden kayıp giden her şeye rağmen, yanımda kalan bir kadın vardı.

Herkes giderken gitmeyen, her şey biterken bitmeyen, karanlığın ortasında ışığını esirgemeyen...
ben o kadını, sadece güzel günlerimde değil, en zor zamanlarımın içinden geçerken sevdiğim için bu aşkın ömrü zamandan daha uzun olacak.

bazı insanlar mutlu günlerde sevilir...
Bazıları ise insanın en karanlık gecesinde doğar kalbine.
Sen de benim kalbime, tam da zor zamanlarımda doğan en güzel mucize oldun.