Adın, dilimin ucunda yarım kalmış bir yemin.
Sen ki ilmek ilmek ördüğümüz o koca maziyi,
Sadece bir susuşla yıkıp geçtin.
Sokaklar artık senin ismini fısıldamıyor bana,
Ne yana dönsem, o ilk fırtınanın esiri bu can.
Ziyan olan o dilsiz çabanın sızısı,
Yüreğimde hâlâ o enkazın altında nöbet tutuyor.
Bilseydin,
Bir veda uğruna neleri feda ettiğini..
Benim göğsümde kalan bu yarım hikayeye değil,
Kendinden bile esirgediğin o yarınlara yazık oldu.
Kayıt Tarihi : 25.06.2026 00:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir veda uğruna nelerin feda edildiğini bilmeyenlere.. Kelimelerin yetmediği, vedanın bile esirgendiği bir yarım kalmışlık hali bu. Bu şiir, yüreğimde kalan o ağır enkazın başında tuttuğum sessiz nöbetin tutanağıdır. Gidenin ardından dökülen bir serzeniş değil; kendinden, bizden ve en çok da yarınlardan esirgediği o ihtimallere yazılmıştır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!