Ziya Vû Ziyan Şiiri - Şair Zegan

Güneşin ipi çözülünce,
Gökten düşmüş o melike.
Ayın direği çürüyünce,
Yere serilmiş kör gece.

Haziran gibi doğmuş,
İç ısıtan bir edayla.
İlk gün karanlığı boğmuş,
Sağır eden bir sedayla.

Göklere sığmazken hüzün,
Büyüdü kehkeşan-ı hünkâr.
Gülmeyi unuturken güzel yüzün,
Büyüsü tuttu ihtişamın, sebatkâr.

Hakir gönlüm öyle yandı,
Tüm envar üstüme kaldı.
Asker esvara dayandı,
Fakir varlığım canlandı.

Sırlar sardı beni, açınca bağını,
Akıttı çayıma güzelliğin kaynağını.
Soğuk kayboldu, eritince gam dağını,
Okşadı yetim aşkımın yanağını.

Şair Zegan