etkisini yitiren dertlerin salıncakta sallandığını,
güneş sıcağı vurunca yağmur sularına
ve serin havaya hasret kalışını gördüm.
gerçeklik algısını yitirmişin biri saklanıyor;
güneşin kendini eritmesinden,
buzların kendini yakmasından..
zamanı bir örtü gibi sermek gökyüzüne;
tozlarının nefretini çekecek güneş niye?
yalnızlığın kalabalık olduğu tek yerdir gökyüzü.
Kayıt Tarihi : 22.08.2026 16:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!