Zirveler Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüce ruhların, konağıdır zirveler,
Fuji'ler, Alpler, Ağrı'lar,
Toros'lar, And'lar, Erciyes'ler, Altay'lar,
Alacakaranlıkta serpilen, düş efsanelerinin örtüsü kesildiler,
İnancın kalesi, dehşetin pınarı.
*
Kora evrilip, dökülürlerdi fanilerin gövdesine,
İs kesilip, kuşatırlardı kentleri ve meraları,
Beklerlerdi daima, gölgeler misali,
Kürenin tepesinde, paslı mızrağı olan bir komutan misali.
*
Kudretlilerin hiddeti,
Bir diktatörün, kayışı misali patlardı,
Savunmasız tenleri üzerinde,
Vakitleri zifiri, yoksul ademlerin.
*
Genizlerinden, toz ve kor püskürten,
Ejderlerdi bu yükseltiler,
Bunlar büyütüldü, şişirildi ve pek saçıldı,
Ve o vakit, araf ocaklarının merkezi kesildiler.
*
Huriler, ruhaniler, ifritler, gulyabaniler,
Yıkımlar ve kızıl işaretler,
Nefessiz bırakan ve esirgeyen kartallar.
*
Öykü peşine öykü,
Dizildikçe dizildiler,
Söylenceler diyarında.
*
Ardından şunlar, patronların serveti,
Marabaların yokluğuna evrildiler,
Sarayların eşiğindeki yanaşmalarca.
*
Donatılıp, erzak ve yakarışlarla,
Mahir yapımı, bir roman türü derlenip,
İşlendi gariplerin hafızalarına.