Zihnin sessizliği Şiiri - Selin Özalan

İnsanın en büyük savaşı, dış dünyayla değil, kendi iç sesiyle olur. Bir yanın susmak ister, diğer yanın anlatmak... Ama bazen kelimeler bile yetmez, çünkü bazı duygular sadece hissedilir, anlatılmaz.

Zihin karmaşık bir labirenttir. Geçmişin yankıları, geleceğin korkuları ve bugünün sessizliği arasında sıkışır insan. Bir bakarsın aynı düşünceyi defalarca yaşamışsın, aynı hatayı tekrar etmiş, aynı duyguyu yeniden hissetmişsin. Ve o an anlarsın; insan aslında olaylara değil, kendi düşüncelerine yenilir.

İnsanın en büyük hatası, geçmişte takılıp kalmaktır. Oysa zihin, sürekli tekrarladığı acılardan beslenir. Ne kadar hatırlarsan, o kadar derine batarsın. Unutmak iyileşmek değildir belki ama hatırlamak da kendini cezalandırmaktır.

Psikolojik olarak insan, sevilmeye, onaylanmaya ve görülmeye açtır. Ama en çok da kendisi tarafından görülmek ister. Çünkü kimse insanı, kendi farkındalığı kadar anlayamaz. Bir gün aynaya bakıp “ben kimim?” diye sorduğunda, gerçek iyileşme işte orada başlar.

Kendini çözmeden kimseyi tam olarak anlayamazsın. Kendine dürüst olmadığın sürece hiçbir ilişki, hiçbir dostluk, hiçbir sevgi sağlam kalmaz. Çünkü tüm bağların temeli, önce içindeki dengeye bağlıdır.

İnsanın aklı bazen sessizlik ister, kalbi ise anlam. Ama anlam aradıkça kaybolur, sustukça bulur. O yüzden bazen hiçbir şey yapmadan sadece izlemek gerekir; düşüncelerini, duygularını, geçip giden her anı...

İyileşme, artık acı hissetmiyorum demek değildir. İyileşme, acıyı kabullenip onun seni dönüştürmesine izin vermektir. Ve bazen, en sessiz savaşlar en olgun ruhları yaratır.

Ama kimse beni benim kadar anlamadı. Yoruldum, sustum, sustukça içimde büyüdüm. Sonra anladım; kimse beni kurtarmayacak, kendimi ben kurtaracağım.

İnsan bir kere sever gerçekten, ve o sevgi giderse bir daha aynı yerden sevemez. Ama kendini sevmeyi öğrenirse, bir daha kimse onu yıkamaz.

Artık kimseye “kal” demem, çünkü giden zaten kalmak isteyen değildir. Ben sadece kalbimle yürürüm, çünkü kalbin bildiği yolu akıl bile şaşırır.

Kendimden vazgeçtiğim gün kaybettim, ama o kaybediş bana kim olduğumu hatırlattı. Şimdi biliyorum; ben kimseye benzemem, ve bu benim en büyük gücüm.