Zibil Zeban Şiiri - Seyfi Karaca

Şimdi şöyle yapıyoruz
Talimatlı düdüklerle ortalığı silip süpürmeye tek vuruşlu karşılaşmalarsa hayat
Ambalajsız poşettir diyoruz
Malzemeden ne çalarsa çalsın üfleyenin sisli sesini geçmeyecektir klarnetin cümbüşleyen nefesi
Felçli adımlara düğümlü bağlı kör topal
Binlerce kapı varken sonsuzluğa
Nasıl olsalardan sarkıp tırmanarak
Gidecek yeri olmayan kiremitlerin vinçlere asılarak tavan yapan çatı katlarına sığınmak gibisi
Mutluluğun kesişim noktasını mutsuzlukla ölçüp ayarlayan tesellisi sus payı züğürtün kalfası çırak
Çıngıraklı çiyan zehrini yutkunup sürünmek ister gibi uçurumdan aşağılara
Kir kahır suç ve günah bulaşığıyla yunarak yüksek viteslere vurdurmakla çalışmıyorsa dünya
Gölgesinde kuyruklu akrep
Kıçında makbuzlu rüşvet
Kampanyasında kilitli çilingir, moruk tortu ve paslı tenekelerle
Antrenmandayken şarjı bozulmuş kendine suç üstü yakalanmış
Ölü sahalarda zeban zibil olmuştur insan

Temmuz/26