Yansımasını izleyen bir kadın,
Kalbi kanıyan Sesiz bir kadın,
Karşısında ki ayna paramparça,
Buna rağmen her bir parçasında
yansımasını görüyor o kadın,
Bazen sevilmek ister kalbin, Ama kış bahçesi ısıtmaz kalbini, Aksine üşütür, düşünürsün,
Kışı sevdiğim için'mi soğuk ta kaldım,
Üşüyen kalbim kızıyor bana. Onu kış'ta bıraktım diye.
Aynaya baktımda ise,O neşeli çocuksu kız artık yok. Büyüdüm'ü yoksa, kalbim üşümek'ten hisizleşti'mi
Hayat bir okyanus ken, biz insanlar, ise o kocaman Okyanusun içinde yüzmeye çalışan balıklarız. Okyanus olmasa nefesiz kalır balıklar. Hayata tutunacak dalı olmazsa insan'da tıpkı sudan çıkmış balık gibi olur, Nefesi kesilmiş gibi.
Hayat bir rüya gibidir, kimine kabus, kimine ise hiç bitmesin dediği güzel bir rüya,
Kimi kışa Aşık olur. kimisi Yaza, sahi kış üşütür, insan üşüdüğü halde nasıl Kışa aşık olurki, yada Yazın bunaltıcı olur insan bunaldığı halde nasıl yaza aşık olur,
Bir dünya vardır, o dünyada herkes mülteci. Buna rağmen diye bilir misinki benim yerim, benim evim burası,
Sesizlik Yağmurun sesiyle dans eden ağaçlar, O sesizliğin arasında huzuru arayan bir kadın,
Dışardan baktın'da sesiz kendi halinde Ama içe döndüğünde,
kırılgan küçük bir kız, çocuğundan daha hasas.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!