Sende herkes gibi misin?
Umutlarım tükenmez benim.
Defalarca yaralansam da,
kabuk bağlar yaralarım.
Derin yaralar iz bırakır,
kopuk hayaller umutlar benim.
Üşüyorum, ısınamadım hayata karşı.
Siyah beyaza bürünüyor tüm renkler.
Bir yanım aydınlık, hâlâ bir umut var.
Bir yanım ise hep loş, boşluk...
Sessiz, usulca hayatı yitmek;
ölüm ise hayatı affetmek.
Uzaklardan yazıyorum, hislerim yakın.
Bir anlık hayat telaşesi...
Yorma kendini, gel beraber yorulalım.
Bekleme beni, gel beraber yollarımızı bekleyelim.
Yorgun ve yalnız akşamlarımız var.
Aslında, birlikteliğimizi özlüyoruz.
Bu ağır duygusal yük
acı, yalnızlık, hastalık
melankoli,
zamanla bende bir tür bağımlılık yarattı.
Onlar, yabancısı olmadığım tek yer.
Pencereme dokunan her damla
sanki senin sesin gibi…
usulca, kırılmadan,
ama içime işleyen bir ezgiyle.
Gökyüzü ağlarken ben susuyorum,
Gece yolculuk yaparken
Birden yolcular gelir aklıma
Kimler sevdiğini bırakıp bindi bu...
Herkes bir bir uğurlanırken
Hüzünleri el salladı onlara
Hepsinin derdi aynı özlemi başka
Seni sevmek neydi biliyor musun?
Bir tohumdu.
Seni sevmek neydi biliyor musun?
Bir fidandı.
Seni sevmek neydi biliyor musun?
Bir ağacın gövdesiydi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!