Ağladıkça güçleniyor insan en derininden ,içinde ki kuytu üzüntü köşesinden anlaşılmaya ihtiyaç duyduğu kadar...
Yaşadıklarımız dan ötürü başkaların sorumlu tutmadığımızda,
Kendi içimizde birilerini affettigimizde,
Kinin öfkenin birçok şeyin geçici olduğunu
Kendimizi bir çay gibi demlendirdiğimiz de
Ve herşeyin zamanla oturacağını
Gecenin sessizliğinde
Odayı korku kaplar
Ne gelen var ne giden
Kapının ardında
Bir şeyler saklı
İnsanların kulakları
Sesinin huzuru, ruhuma kadar eşlik etti.
Nasıl bu kadar huzur dolu olabilir insan?
Aşk deyince ilk sen gelirsin aklıma,
Kalbimdeki bütün damarlar,
senin aşk dolu sözlerinle dolu.
Ruhuma ilaç gibi geliyorsun,
Kara gönlüme beyaz sayfalar açtım
Sensizliğin kitabını yazdım
Her sayfasında yaşın yazıyor
Her sayfanın başlığında senin adın yazıyor
Sayfanın bitişinde ise elveda
Bazen ağlamak yetmiyor, ruhun tüm yükünü akıtmalı
Acıyı sevdiğin an başlıyor o gün
En çok da acı vereni seviyor insan
Sadece acıyla yetinmiyor
Derinden
İçinde birikmişlikler
Çocuk oyunu değildi hayat;
sadece zor bir zar oyunuydu.
Onlar çevirirken oyunları,
kuytuların en dibine düştük sessizce.
Berabere de bitince oyun,
Camına baktım, bulamadım seni.
Daha yeni yem vermişsin kuşlara.
Evine baktım, bulamadım seni.
Daha yeni sulamışsın çiçekleri.
Sonra gezdiğin caddelere indim,
bulamadım seni, sokak sokak gezdim.
Eski evin çatısında,
daha yeni bir başlangıç.
Sen patın köşesinde,
ben ise pencerenin kıyısında.
Vaktimiz kısıtlı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!