Zemheride Medcezir Şiiri - Savaş Kaviz

Ruhun serzenişi düşer gençliğe.
Kar taneleri ufalanır saçlara,kalplere.

Ten gibi kalp de üşür.
İşte o vakit meseleler başa üşüşür.

Hiçbir şey bâkî değil bu hayatta.
Herkes bir gün anlayacak o soğuk
bankta.

Ben ise bu dünyada sürgünüm.
Paylaştıkça büyür hüznüm.

Acının hırçın dalgaları vurur sessiz gemiye vurur, durur.
Bu zemheriye ancak kibrit olur.
Zihinler değişmedikçe her yer distopya olur.

Hangisiydi benimkileri değiştiren?
Hayatın mı, senin dalgaların mı?

Belki de o kış günü esen rüzgâr…
Saçlarında dolaşan yel değil, eski bir anının izi yar.
Senden bana kalan sadece boğuk bir yankı,sanki kar…