Zembîlfiroş Şiiri - Nimet Öner

ZEMBÎLFİROŞ

Redd-i Aşkın Destanı

Silvan
taşın susarak konuştuğu şehir,
rüzgârın geçmişi ezberlediği kale,
burçların geceleri sakladığı sır
o kalede bir iz var
bir düşüş değil,
bir vazgeçişin Yazgısı.
Bir adamın
adı ağızdan ağıza dolaştı
yüksek sesle değil
Hep alçak sesle söylendi
Zembîlfiroş zembîlfiroş
Bir zamanlar altın kapılardan geçti,
ipek gölgelerde büyüdü,
bir gece
Mezarlıktan geçerken insanların akıbetini gördü
Ve her şeyi susturdu içinde.
tahtını bıraktı,
adını bıraktı,
dünyayı bıraktı
omzuna bir zembil aldı.
Yanına eşini aldı
ve dedi ki
İnsan yükünü kendi örmeli.
Sokak sokak dolaştı.
Bir çocuğun oyuncağı oldu o zembil,
bir annenin sabrı,
bir yoksulun ekmeği
onun kalbi
hiçbirine bağlanmadı.
çoktan çözmüştü kendini dünyadan.
Sonra,
bir pencere açıldı.
Ve o pencereden
bir kadın baktı.
Xatûn
güzelliği anlatılmaz,
bakışı saklanmaz bir kadın.
bir an baktı
o bakış
bir ömür sürdü.
Aşk sandı.
Aşk değildi
o, sahip olmak isteyen
yanlış bir ateşti.
Kadın indi.
sokağa, taşa, kalbine
Ben seni sevdim, dedi.
Zembîlfiroş sustu.
Biliyordu sözler
başlarsa
yıkım getirir.
kader
susmayı sevmez.
Bir gece kuruldu.
bir yatak,
bir sessizlik,
bir imtihan
altınlar konuştu,
yoksulluk sustu,
insan sınandı.
Zembîlfiroş uzandı
kalbi uzanmadı.
kalp
yanlış yerde uyumazdı
Ve o an,
bir ayak bileği
üzerinde hâl hâl bir iz,
bir halka
bu bir süs değil
bu
bir sarayın izi,
bir yabancının gerçeğiydi.
Zembîlfiroş
bir anda uyandı.
ne bağırdı,
ne sordu
sadece anladı.
Bu dedi,
benim evim değil.
Ve kalktı.
insan
yanlışlıkla kalktığında
doğruya yürür.
Kadın arkasından seslendi
Gitme
Adam durmadı.
Her çağrı
aşk değil,
düşüştür bazıları
Ben dedi,
kendimi satmadım.
Ve çıktı.
Gece onu aldı.
karanlık
yolunu kapatmadı.
Adımları
onu kaleye götürdü.
Silvan’ın burçlarına.
yüksekliğe
uçuruma
Bazı kararlar
yerde verilmez.
Kadın geldi.
geç kalmış bir sevgiyle,
yanmış bir kalple
Ben sensiz yaşayamam, dedi.
Zembîlfiroş baktı.
ilk kez
uzun uzun
ve dedi ki
İnsan
insanla tamamlanmaz.
Rüzgâr sustu.
gece ağırlaştı.
dünya
iki nefes arasında kaldı.
Ve
Zembîlfiroş
kendini bıraktı burçlardan aşağı.
Bu bir düşüş değildi
bu
yükselişti.
Sadece bir kadından değil,
Edebini kaybetmemek için dünyadan vazgeçti.
Kadın,
ya ağladı,
ya atladı,
ya da o anda öldü
Aşklar
Ölünce bitmez.
O günden sonra
Silvan Kalesi
sadece taş olmadı.
bir sınır oldu.
bir ders oldu.
bir karar oldu.
Ve rüzgâr hâlâ yüksek sesle konuşuyor kalede.
Her sevgi, sevgi değil
Her aşk aşk değil
Bazıları varmaktır
Bazıları yaşamaktır
Bazıları yanmaktır.

Azra Nimet Öner