Zeki Çelik Şiirleri - Şair Zeki Çelik

Hiç güneş gördümü bembeyaz tenin,
Nasırlı ellerin sahibi benim,
Kısmetin olurum belkide senin,
Beni yeterince tanımıyorsun.

Güller diyarından kokarak geldim,

Kalp,gönül şahlandı kalktı atağa,
İhtiyaç duyulur yorgan, yatağa,
Dikkatlice baktım gömlek, eteğe,
Seni tanıyalı bir haller oldu.

Kaybederim diye sarsıyor korku,

Yeterli ilgiyi görmüştüm bur da,
Adak keçi kestik gönderdik yurda,
Dikiş sancıları birazcık var da,
Hastane Davraz dan taburcu oldum.

Dostluğum Yaşam da sürmüştü kavi,

Cennet anaların ayak altında,
Makamı yüksektir en üst katında,
Anlatmakla bitmez birkaç sütunda,
Kadınlar herzaman başımın tacı.

Sevgi sevgili de ondan doğuyor,

Siyaset bahane oluyor her an,
Kararlar her yöne değişir bir an,
Rüşvetten kaçının dese de Kuran,
Samanın altından sular yürüyor.

Dayın varsa eğer yeğen sayılın,

Bardağa dolunca ne kadar berrak,
Rengine elbette artar merakın,
Tohumla birlikte toprağa bırak,
Ne hale geliyor suya bir bakın.

Lezzeti yok ama lezzet veriyor,

Akıl, fikir varsa değerli servet,
Ağzı olan kişi konuşur elbet,
Topluma yönelik sözler hitap et,
Dinleyenin yoksa, hiç konuşma sus.

Saçma sapan sözler karın doyurmaz,

Nazlı bülbül gibi uzaktan ötme,
Her an sağ yanım ol, daima hisle,
Hasret bırakıp da perişan etme,
İlham kaynağım ol heceyi süsle.

Sevdama karşılık verebilirsin,

Demir taş demirce sözler sarf etti,
İmralı görüşe mesajı yetti,
Halkımız huzursuz sabrı da bitti,
Sokağı belaya sürüklemeyin.

Altı, yedi, sekiz Ekim bizleri üzdü,

Aşkınla sen beni divane ettin,
Toplumda avare görünüyorum,
Bütçemi boşalttın bırakıp gittin,
Sayende yerlerde sürünüyorum.

Yazdırdığı borçlar üstüme kaldı,