Zart Zort Eden Akıl Şiiri - Kasım Kobakçı

Her gün, boşa konuşan şu kişiyi,
Ansız susmuş halde, görürsen eğer,
Tırt lafları, ağızdan çıkmaz ise,
Boylu boyunca, yere uzanmışken.
*
Yüz hattına, çirkin tepeden bakıp,
Çenesinde askıda sözcüklerle,
Karıştırıp durduğu, işler bitip,
Şöyle dikilmiş, duruyor köşede.
*
Ört kulağını, tıka hezeyana,
Sıvazla sırtlarını, aldanmadan,
O çağlarda, boş verip gevezeye,
Yaradana şükret, kurtulduğuna.
*
Öz benliğini izle, sırçalardan,
Kapat artık, şu isli lambaları,
Yılan dilini kesip, atan adam,
Haber sal herkese, bittiğini tez.
*
Gecikmeden, başının hizasına,
Tek buse verme, yüz çevir kibirden,
Asırlarca sürmüş, dertlere karşı,
Arzu ettiğimiz, umut işte şu.
*
Boş teneke sesi, çıkaran diller,
Etraftaki halkı, bezdirmişti hep,
Şimdi sade sükut, çökmüş her yere,
Savurulan onca, böbür tükendi.
*
Şişkin ego indi, patladı gece,
Kof yiğitlik taslayan, şu zatını,
İbret alıp süzsün, bütün insanlık,
Zart zort eden akıl, yitip tükenmiş.