Zarar ziyan Şiiri - Hatice Ak

ne fırtınalar dindi içimizde
ne yangınlar söndü yüreğimizde...

söz vermiştim oysa
sonsuzluk kadar büyük sevmeye
ne bir şeyi tam paylaşabildim
ne de içimde ağlayan sesi susturabildim

kuş olup uçsam diyorum
vursam kendimi dağlara taşlara
yansam, yok olsam sonsuzlukta
savrulsam kül olup rüzgârlarla

isterdim ki her şeyim sen ol
böyle ağır mı gelirdi dünya
tutsam dallarından, sarılsan ellerime
üstüme devrilen dağlar
böyle yorar mıydı beni

oysa yeni filizlenmiş bir çiçek gibiydi
içimdeki o isimsiz ağrı

geri dönüşü yok artık
her an bir şeyler kopuyor içimden
belki de bu yüzden
aklım firar ediyor bedenimden

korkuyorum...
zamanın darlığından
yüreğimdeki kuşun telaşla havalanmasından
ve en çok da duygularımda
sevgi imzalı yaralar açılmasından

sevmedim demiyorum
sevemem de...
ama gel gör ki hangi dala tutunsam zarar
ne yöne dönsem ziyan