Zâr-ı Kârım
Bir kırık mevsim gibi düştü ömrüme zaman,
Sessizliğin koynunda büyüttüm her figan.
Ne bir vefa kaldı geriye ne de eski baharım,
Ben kendime sürgün oldum ey Zâr-ı Kârım.
Eve dönmez bir akşam;
Ve gün yüzlü çocuğu,
Sorar: Nerede babam?
Bakarlar, oldu, bitti;
Gelir, derler çocuğa,
Devamını Oku
Ve gün yüzlü çocuğu,
Sorar: Nerede babam?
Bakarlar, oldu, bitti;
Gelir, derler çocuğa,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta