Zamansız Alev Şiiri - Ayhan Yaymaz

Sessizliğin çivisiyle çakıldım bu geceye
Ufkumu teğet geçer vuslatın gölgeleri
Her harfi yaram olan gizli bir bilmeceye
Kurban ettim gencecik, o bahar günleri.

​Kırıldı küreklerim, savruldu son yelkenim
Gözlerinin kıyısında alabora bir gemi
Rüzgâra fısıldayan o yalnız ruh ki benim
Taşıyamaz bu gövde artık bu ağır demi.

​Dökülür parmaklarımdan mısralar tane tane
Bir çile yumağıdır sardıkça kanayan yar
Bütün kadehler kırık, bütün şehir virane
Hangi teselli söyler içimdeki yangını yar..

​Demir çektim dünyadan, hayalin kuytusundayım
Zaman bir cellat gibi süslerken ipeğimi
Şimdi ömrün o en son, o en acı uykusundayım
Kime emanet edem kırılan yüreğimi..

​Ey Gece Ört üzerime o siyah pelerinini
Varsın hüznün haritası yüzümde çizilsin.
Bıraktım yalnızlığın en ıssız derinini
Kader, son mısramı da gözyaşımla yazsın...