Zannetme Şiiri - Ayhan Yaymaz

Zannetme bu dünya seninle döner
Zannetme kalbimde tahtın bâkidir
Kibrinle ördüğün o surlar çöker.
Aşk dediğin, ruhun en saf hâlidir
Gözlerin o yüksek katlardan bakar
Ama bilmezsin ki; nehirler hep aşağı akar.

Bir aynaya hapsolmuş o mağrur edan
Sanki seninle başlar, seninle biter devran
Sevmek; eğilmektir, vazgeçmektir dünyadan
Sen kendini güneş sanıp tepeden baksan da
Gölgen, ayaklarımın altında kalır aslında.

Bakışlarında buzdan bir saltanat saklı
Sanırsın her siteminde yalnızca sen haklı.
Gönül kapım ne mülktür, ne de yasaklı
Biraz eksil de gel bu eşiğe
Aşk,zirvede değil, gönülde kök salar.

Bir gün biter bu rüya, diner bu fırtına,
Yüklediğin anlamlar ağır gelir sırtına.
O vakit bakarsın hayatın sert katına;
Ne o kibirli bakış kalır, ne bu delice sevda,
Ve geriye… kendinden başka kimse kalmaz.