Zamanın Aynasında Şiiri - Sabit Süreyya ...

Yaşlanmak,
takvim yapraklarının çoğalması değil,
aynaya her baktığında
gözlerinin biraz daha fazla hatırlamasıymış meğer.
Kırışıklık değil geçen,
içimizden sessizce yürüyen yıllar
ve geride bıraktığı ayak izleri.

Bir zamanlar hayal dediğim şeyler
avuçlarıma sığmayacak kadar büyüktü;
bazıları gökyüzüne kaçtı,
bazıları yolda yoruldu,
bazılarıysa hâlâ bir köşede
adımı fısıldıyor geceleri.
İnsan en çok gerçekleşmeyen hayallerini
terbiyeli bir sızı gibi taşırmış içinde.

Başarı…
Herkesin sandığı kadar parlak değilmiş meğer.
Bazen kimse alkışlamazken
ayakta kalabilmekmiş,
bazen vazgeçmemek,
bazen de susup yoluna devam edebilmek.
En büyük başarım,
yenilgiyle arama mesafe koyabilmek oldu belki de.

Başarısızlıklarım var, evet;
adlarını ezbere bildiğim,
ne zaman unutsam kapımı çalan.
Ama onlar beni küçültmedi,
sadece yonttu.
İnsan, kırıldığı yerden
daha derin düşünmeyi öğreniyor.

Umut…
Ne garip kelime.
Bunca yıl sonra hâlâ
benden vazgeçmemesi
en büyük mucize.
Yorulsa da küsmüyor,
azalsa da bitmiyor.
Bazen bir sabaha sığınıyor,
bazen tek bir cümleye.

Yaşlanıyorum belki,
ama eksilmiyorum.
Her yıl biraz daha
kendime yaklaşıyorum.
Artık büyük laflar etmiyorum hayata,
ama küçük sevinçleri
daha çok ciddiye alıyorum.

Bir gün,
tüm bu yaşananlara dönüp baktığımda
şunu söylemek istiyorum kendime:
“Her şeye rağmen denedin,
her şeye rağmen sevdin,
ve en önemlisi
kendinden vazgeçmedin.”

İşte bu,
yaşlanmanın değil,
olgunlaşmanın hikâyesi olsun.