Zamanı Öldürüyorum... Şiiri - Döndü Dülger

Ben en çok hayale dalınca zamanı öldürüyorum.
Belki saatin akışını durdurmuyorum ama
İçinden kendime bir oda çalıyorum.
Kalabalığın ortasında bir sus payı gibi,
Hayatın omzuma bıraktığı yükten
birkaç dakika eksiltiyorum.

Bazen bir pencere kenarından bakarken,
Bazen bir kelimenin içinde kaybolurken,
Bazen de gökyüzüne dalıp dalıp giderken,
Gerçek dediğiniz o asık surattan
Bir anlığına sıyrılıyorum.

Ben en çok yalnızken zamanı unutuyorum.
Yarım kalan cümlelerimi tamamlıyor,
Veda ettiğim herşeyin yerini değiştiriyor,
Söylenmemiş ne kadar söz varsa döküyorum.
Zaman akmaya devam ediyor belki,
Ama ben zamanın içinden
Canımı acıtmayan gizli bir köşeye sığınıp,
Yaşanmamışlıkları gönlümce yaşıyorum.

Ben içimde ki sese kulak verince zamanı dizginliyorum.
İşte ben o sapakta
kendime başka bir dünya kuruyorum.
Olmayacak yarınlara,
Yitirilen zamana,
Kaybolduğum karanlığa,
Ama kırılmaktan arındırılmış bir kalple,
Ben burdayım diyebiliyorum.

Evet ben en çok hayale dalınca zamanı öldürüyorum.
Çünkü bazen yaşamak, gerçeğe katlanmaktan çok,
Bir hayale tutunmakla mümkün oluyor.
Bunu beni yarı yolda bırakan birinden öğrendim,
Artık çok iyi biliyorum....
Döndü Dülger